Archief

BOSSCHE PARELTJES

Den Bosch is de cultuurstad van het zuiden, thuishaven van het Noordbrabants Genootschap, wat valt hier nog te beleven buiten de geneugten van de bossche bol???

 

Design Museum Den Bosch

Goth

Er mag nog wel eens denigrerend of lacherig over goths gedaan worden, maar ondertussen is gothic
toch maar mooi de grootste subcultuur ter wereld. Reden temeer voor het Design Museum Den
Bosch om deze duistere stroming middels een expositie eens extra onder de aandacht te brengen.
Dit alles onder de noemer Goth- Designing Darkness.
Goth kenmerkt zich door een onbestemd verlangen naar de donkere kanten van het leven.
Het is een escapistische stroming, waarbij onze saaie realiteit wordt ingeruild voor een wereld vol
duistere romantiek, zwarte magie en mythische figuren zoals vampieren, heksen, geesten en de
femme fatale. Het Design Museum Den Bosch heeft dan ook kosten nog moeite gespaard om een zo
duister mogelijke sfeer tijdens de expositie te creëren. De tentoongestelde werken, ook als ze
donker van kleur zijn, worden slechts spaarzaam verlicht. En de gangen waar de bezoeker zich
doorheen moet wurmen zijn af en toe wel behoorlijk nauw, hetgeen een claustrofobisch gevoel kan
oproepen. En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, klinken er tijdens de expositie ook de nodige
duistere muzikale klanken. Te denken valt daarbij aan Warzawa van David Bowie en Popol Vuhs
bijdrage aan de soundtrack van Werner Herzogs Nosferatu.
Op de expositie is veel ruimte voor de muzikale exponenten van gothic. Zo zijn er foto’s en
videoclips te zien van artiesten als Bauhaus, Siouxsie and the Banshees en The Cure. Van die laatste
groep zijn ook de hoezen van het duistere drietal Seventeen Seconds, Faith en Pornography
uitgestald. Verrassender is de foto van een bandlid van Specimen of een videoclip van Screaming
Jay Hawkins’ I Put A Spell On You. De rhythm and blues van die laatstgenoemde artiest mag dan
muzikaal behoorlijk afwijken van wat men van gothic verwacht, de tekst en de beelden van de clip
doen dat niet. Hawkins houdt daarin immers een doodshoofd vast.
Ook is er veel ruimte voor de filmkunst. In de expressionistische films die in de jaren twintig
van de vorige eeuw in Duitsland werden gemaakt speelden bovennatuurlijke thema’s een
belangrijke rol. Daarom toont Goth- Designing Darkness een fragment uit de klassieke Robert
Wiene-film Das Cabinet des Dr. Caligari. Verder is er aandacht voor rolprenten zoals Der Gollem en
Nosferatu (de remake van Werner Herzog uit 1979). Ook Hollywood wordt niet vergeten: Tod
Brownings Dracula is met een fragment vertegenwoordigd. Daarin is Bela Lugosi te zien, de meest
legendarische Dracula-vertolker. Hij inspireerde Bauhaus tot het ultieme gothicnummer: Bela
Lugosi Is Dead.
Goth- Designing Darkness biedt een breed scala aan kunstobjecten en andere attributen die
refereren aan gothic. Van de spullen van een overledene en een vroege uitgave van The Raven, het gedicht van Edgar Allan Poe, tot de prenten van Odilon Redon en de enge stoel van H.R.
Giger. En natuurlijk is er ook een maquette van onze gotische Sint-Janskathedraal. Voor sommigen
is het allemaal misschien wel iets te veelomvattend. Maar voor eenieder die zich helemaal in goth
wil onderdompelen, is deze expositie zeker een aanrader. De geplande einddatum van de expositie is vooralsnog 18 april 2022.(Tekst: Ronald van Hest)

De duistere dertien

Ter gelegenheid van de expositie Goth- Designing Darkness volgt hier een kort overzicht van
dertien gothic-albums die eenieder gehoord moet hebben. De albums zijn op chronologische volgorde gerangschikt.
(1)
Nico- The Marble Index (1968)
Nico mag gerust de peetmoeder van het genre genoemd worden. Haar muziek, waarin het
harmonium een belangrijke plaats inneemt, is donker, monotoon en vervreemdend. The Marble
Index is Nico’s beste plaat en wordt door velen als het allereerste gothic-album beschouwd.
(2)
Bauhaus- In the Flat Field (1980)
Critici mogen dan niet altijd even overtuigd zijn van de kwaliteiten van Bauhaus, maar onder goths
is dit een van de populairste bands. In the Flat Field is het grimmigste en meest duistere album van
de groep. Zanger Peter Murphy is inmiddels bekeerd tot de islam en maakt tegenwoordig heel
andere muziek.
(3)
Joy Division – Closer (1980)
Dit is het laatste album dat deze legendarische groep maakte voor de zelfmoord van haar zanger Ian
Curtis. Die wetenschap, de prachtige muziek en de briljante productie van Martin Hannett maken
dit album, meer dan veertig jaar na het verschijnen, nog steeds tot een aangrijpend monument. De
overgebleven leden gingen samen met Gillian Gilbert verder als New Order en scoorden een
wereldhit met Blue Monday.
(4)
Siouxsie and the Banshees – Juju (1981)
Dit is het definitieve Siouxsie and the Banshees- album. De groep doet hier een plaat lang datgene
waarin haar grootste kracht ligt: spannende, jagende muziek maken met Siouxsies krachtige stem,
onorthodox gitaarspel en een diep doorbonkende ritmesectie.
(5)
The Cure – Pornography (1982)
Dit overrompelende werkstuk is de laatste van drie sombere albums die The Cure aan het begin van de jaren tachtig maakte . Toen dit album in 1982 verscheen werd het wisselend ontvangen, maar inmiddels geldt het als een hoogtepunt in het Cure-oeuvre. Terecht, want The Cure klonk nooit dreigender en indrukwekkender dan op dit album. Na Pornography gooide de band het over een andere boeg en werden er toegankelijkere wegen bewandeld, met de nodige hits als gevolg.
(6)
Cocteau Twins – Treasure (1984)
Treasure biedt het beste van twee Cocteau Twins- werelden: de duisternis die het debuut Garlands
kenmerkte wordt afgewisseld met de meer hemelse koers die de band later ging varen. De muziek
van de groep wordt nog wel eens schamper afgedaan als gothic light of kitsch. Desondanks zijn de
Cocteau Twins van grote invloed op genres als dreampop en shoegaze.
(7)
Killing Joke – Night Time (1985)
Killing Joke zal bij het grote publiek vooral bekend blijven van de op dit album te vinden hit Love
Like Blood. Night Time is een donker en broeierig werkstuk, dat een grimmig tijdsbeeld geeft van
het decennium waarin het neoliberalisme opkwam en egoïsme de boventoon ging voeren.
(8)
Coil – Horse Rotorvator (1986)
Gothic heeft ook in de industrial de nodige sporen nagelaten. Horse Rotorvator van Coil is een
abum waarop noisy industriële geluiden worden afgewisseld met duistere en mysterieuze klanken.
Op het album spelen thema’s als homoseksualiteit en aids een voorname rol. Niet verwonderlijk, want
de twee Coil- kernleden John Balance en Peter Christopherson waren jarenlang elkaars
levenspartner en zagen veel mensen in hun omgeving aan de eerdergenoemde ziekte ten prooi
vallen. Horse Rotorvator werd een paar jaar geleden door muziekwebsite Pitchfork gekozen tot een
van de beste industriële albums aller tijden.
(9)
Dead Can Dance- Within the Realm of a Dying Sun (1987)
Dead Can Dance maakte op haar titelloze debuut nog pure gothic, maar ging zich later ook in
allerlei andere richtingen ontwikkelen. Op Within the Realm of a Dying Sun zijn bijvoorbeeld ook
invloeden uit de klassieke en Arabische muziek te vinden. De groep is vooral befaamd vanwege de
zang van Lisa Gerrard, maar de door Brendan Perry gezongen songs zijn vaak minimaal zo sterk.
Within the Realm of a Dying Sun is, samen met het twee jaar eerder verschenen Spleen and Ideal,
het absolute hoogtepunt in het Dead Can Dance-oeuvre.
(10)
Sisters of Mercy – Some Girls Wander by Mistake (1992)
Dit al jarenlang om zanger Andrew Eldritch draaiende gezelschap is samen met Bauhaus
waarschijnlijk de populairste band onder goths. Deze compilatie met werk uit de periode 1982-1984
klinkt kaler en overtuigender dan het latere werk. Alleen al vanwege de klassieke singles Body
Electric, Alice en Temple of Love het beluisteren meer dan waard.
(11)
Nature and Organisation – Beauty Reaps the Blood of Solitude (1994)
Nature and Organisation is het project van Michael Cashmore, die ook jarenlang actief was in het
avant-gardistische gezelschap Current 93. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Current 93-
frontman David Tibet op verschillende nummers de zang voor zijn rekening neemt. Verder zijn er
vocale gastrollen voor Douglas Pearce (Death In June) en Rose McDowall, die in de jaren tachtig
als lid van het damesduo Strawberry Switchblade een hitje scoorde met het nummer Since
Yesterday. Beauty Reaps the Blood of Solitude is een mijlpaal is de geschiedenis van de gothic folk.
Een album waarop Cashmore laat horen wat voor een geweldige gitarist en arrangeur hij is.
(12).
The Soft Moon – Deeper (2015)
The Soft Moon, het eenmansproject van Luis Vasquez, is een van de hoogst aangeslagen acts in de
hedendaagse gothic. Met dit album wordt een nieuwe richting ingeslagen. Er is nog steeds ruimte
voor onheilspellende industriële soundscapes, maar het album heeft een meer songgericht en minder
abstract karakter dan het eerdere werk. Het is het meest pakkende werkstuk dat The Soft Moon tot
nu toe heeft afgeleverd.
(13)
Drab Majesty – The Demonstration (2017)
Dit album mag dan door een groot deel van de muziekpers genegeerd zijn, onder goths geldt deze
plaat als een moderne klassieker in het genre. Volkomen terecht, want het mixt catchy popsongs op
een onweerstaanbare manier met melancholiek gitaarspel, dat herinneringen oproept aan Sisters of
Mercy en Sad Lovers & Giants.

Tekst en selectie : Ronald van Hest

Cor Unum

Door Ronald van Hest

Ooit begon het als een kleinschalig werkverschaffingsproject voor werklozen in Orthen, maar inmiddels is het uitgegroeid tot een internationaal vermaard  keramiekbedrijf: Cor Unum. Een gesprek met curator en directeur Charlotte Landsheer over de belangrijkste ontwikkelingen die het bedrijf heeft doorgemaakt.

Cor Unum (Latijn voor een van hart), een gezamenlijk initiatief van de Gemeentelijke Sociale Dienst en de rooms-katholieke  Dr. Ariënsstichting, startte in 1953 in een lokaal van de oude jongensschool in Orthen. Eerst richtte het bedrijf zich op werklozen, daarna op mensen met een arbeidshandicap. Het bedrijf had grote moeite om het hoofd boven water te houden.

Daarom stelde de gemeente in 1959 Zweistse Landsheer als hoofd aan, de vader van de huidige directeur Charlotte Landsheer. “Mijn vader was op dat moment docent aan de kunstacademie in Den Bosch”, vertelt ze.“Hij moest het productieproces op een efficiëntere manier laten verlopen. Daarbij spelen mallen een grote rol. Eerst komt een ontwerper bij ons aan. Aan de hand van diens ontwerp wordt een model gemaakt. Dat model wordt omgezet in een mal van gips. In die mal wordt vloeibare klei gegoten. Het gips van de mal heeft een zuigende werking en zorgt dat er een scherf van klei ontstaat. Hoe langer je de klei in de mal laat zitten, des dikker de scherf wordt. Als de klei uit de mal is gehaald, worden de gietnaden weggewerkt en wordt het geheel geglazuurd. Vervolgens gaat het aardewerk de oven in.“

 

 

Mallen in de werkplaats van Cor Unum

 

 

 

 

Servies rond en vierkant van Zweitse Landheer.

 

 

 

“Mijn vader stelde de mens altijd centraal”, vervolgt Landsheer. “In het productieproces werd ook altijd rekening gehouden met de beperkingen van de werknemers. Zo was er een man die last van trillingen had. Die trillingen resulteerden in subtiele verticale lijnen. Deze lijnen zijn te vinden op de vazen en kommen van de grafiocreeks, die een groot succes werd. Nu herhaalt de geschiedenis zich met onze collega Sander die 3 jaar geleden een hersenbloeding kreeg en nu ook vazen met lijnen schildert vanuit zijn rolstoel.”

 In 1987 vertrok Zweitse Landsheer na 28 jaar bij Cor Unum. Zeven jaar later deed Charlotte bij het bedrijf haar intrede. Ze ging als werkleider aan de gang bij de nieuwe afdeling productontwikkeling. “Eind jaren negentig trad er een belangrijke verandering in werking”, vertelt ze. “De sociale werkvoorziening werd geherstructureerd en verschillende afdelingen, waaronder Cor Unum, werden afgestoten. Het werd een vrij bedrijf dat in handen van de familie Krapels kwam. Ik ging mee als bedrijfsleider en de mensen met een arbeidshandicap konden ook gewoon blijven.”

Uiteindelijk bleek het bedrijf niet rendabel genoeg. “In 2009 stopte de familie Krapels ermee”, aldus Landsheer. “Vervolgens ben ik met een bedrijfsplan naar de rechter gegaan om gedaan te krijgen dat we de moedermallen konden behouden. Die moedermallen zijn belangrijk, omdat van daaruit alle andere mallen gemaakt kunnen worden. Gelukkig lukte het en kon het bedrijf als stichting worden voortgezet.”

Inmiddels zetelt Cor Unum al weer 4 jaar in een riant pand aan de Vughterstraat 270. “Hier hebben we voor het eerst ook een echte winkelfunctie”, vertelt Landsheer “De mensen met een beperking zijn gebleven. Maar daarnaast hebben we verschillende stagiaires van opleidingen zoals St. Lucas in Boxtel en De Rooi Pannen in Tilburg. Het past in ons streven om ook een leerplek te zijn”.

 

Benno Premsela en Bruno Ninaber van Eyben

 

 

 

 

 

 

                                                                         Geert Lap maakt het ovaal

 

 

 

“Een belangrijk verschil met vroeger is dat ontwerpers tegenwoordig naar ons toe komen. Gedurende ons bestaan hebben we het geluk gehad dat we met verschillende bekende ontwerpers hebben mogen werken. Te denken valt daarbij aan Benno Premsela, Geert Lap , Bruno Ninaber van Eyben en Marc Newson. Die stonden toen nog aan het begin van hun loopbaan, waardoor ze voor ons nog betaalbaar waren. Verder organiseren we ieder jaar een ontwerpwedstrijd voor beginnende ontwerpers: de Cor Unum Design Contest. Die is inmiddels aan de tiende editie toe.”

 

Atlantis van Roderik Vos

De winnaar van de ontwerpwedstrijd krijgt 500 euro en wordt door Cor Unum begeleid in het onderzoek naar de productie van zijn of haar ontwerp en het op de markt brengen daarvan. Belangstellenden kunnen zich sinds 13 september via de link op de website van Cor Unum inschrijven voor de wedstrijd. Tot uiterlijk 14 januari 2022 kan je je inschrijven en tot 10 maart kan je een prototype van het ontwerp inleveren.

Het Noordbrabants Museum

 

 

Salvador Dalí

Salvador Dalí is bij het grote publiek vooral bekend als de surrealistische schilder die zijn droombeelden vangt in heldere, bijna fotografische, schilderijen, die vaak optisch bedrog bevatten. Het Noordbrabants Museum in Den Bosch zoomt tijdens de tentoonstelling Dalí- en niets anders echter in op de minder bekende kanten van de schilder. Er is veel aandacht voor zijn commerciële activiteiten. Dali heeft herhaaldelijk zijn artistieke kwaliteiten in dienst van het bedrijfsleven gesteld. Zo zijn er op de expositie advertenties voor nylonkousen van Bryans, aardolie van Shell en auto’s van Datsun te zien. Verder  toont het museum  onder meer ontwerpen voor parfums en Chupa Chups lolly’s.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een ander belangrijk onderdeel van de expositie vormen diverse schetsen die Dalí heeft gemaakt. Hieronder bevinden zich schetsen voor Destino, een animaltiefilm waar hij in 1946 samen met Disney aan werkte. De film werd destijds niet afgewerkt, maar vond in 2003 alsnog zijn voltooiing.

Zeer in het oog springend is Dali’s in de jaren zeventig gemaakte bewerking van Los Caprichos (De Grillen), een aquatint-etsreeks die oorspronkelijk aan het eind van de achttiende eeuw door Francisco Goya gecreëerd werd. Goya bespotte daarin de dwaasheden van de toenmalige Spaanse maatschappij. Dali voegde aan de oorspronkelijke zwart-wit prenten gekleurde en erotische elementen toe.

Maar bovenal is er bij de tentoonstelling veel ruimte voor foto’s van de  Franse fotograaf Robert P. Descharnes. Descharnes heeft Dalí in totaal liefst meer dan 60.000 keer op de gevoelige plaat vastgelegd. Uit die omvangrijke collectie heeft het Noordbrabants Museum 125 foto’s uitgekozen. Ze tonen de schilder zowel aan het werk als in zijn vrije tijd met vrienden en zijn vrouw Gala. Op de foto’s toont Dalí zich dikwijls een poseur. Het is Dalí ten voeten uit, want niet alleen zijn werk was aandachttrekkend. Ook zijn opvallende uitspraken, theatrale gedrag en excentrieke voorkomen, waarbij de gekrulde snor het meest in het oog springt, waren spraakmakend. Dalí – en niets anders was tot en met 21 november 2021 in het Noordbrabants museum te zien. Het museum is voortgekomen uit het Noordbrabants Genootschap.

(tekst Ronald van Hest)

 

Eva Jospin
Imposant en fragiel tegelijk. Zo valt het werk van de Franse kunstenares Eva Jospin te omschrijven.
Verspreid over heel Frankrijk, heeft zij al de nodige monumentale installaties op haar naam staan.
En nu is haar werk voor het eerst in Nederland te zien. De expositie Paper Tales in het
Noordbrabants Museum in Den Bosch toont allerlei bruine kartonnen bouwsels van haar. Deze
lopen uiteen van bomen, struiken tot rotsen. Al haar scheppingen ogen vertrouwd, maar ook
mysterieus. Een bewuste keuze van Jospin, die veel aan de interpretatie van de bezoeker wil
overlaten. De met veel gevoel voor detail gemaakte werken mogen dan imposant ogen, door het
gekozen materiaal zijn ze tevens fragiel. Het is een mooie metafoor voor de vergankelijkheid van de
natuur. Tot en met 19 september 2021 konden belangstellenden zich nog in de wonderlijke wereld van
Eva Jospin onderdompelen in het Noord Brabants Museum in Den Bosch, voortgekomen uit dit genootschap.(tekst Ronald van Hest, foto’s Frank Pisart)
SAMSUNG CAMERA PICTURES
SAMSUNG CAMERA PICTURES

 

Jazz in Duketown.   

Den Bosch van 21 tot en met 24 mei 2021.

Op 4 podia in de W2 en de Verkadefabriek in Den Bosch. Geen publiek, de concerten zijn via stream live te volgen. Een mooi programma, de muzikanten zijn blij weer op te kunnen treden en wij, het publiek, zijn blij om weer eens live muziek te zien, weliswaar op afstand.          Door Ronald van Hest en Frank Pisart.

 

  

 

 

Yuri Honing Acoustic Quartet in de grote zaal van de Verkadefabriek vrijdag 21 mei

 

Voorovergebogen, z’n ogen dicht, weeft Wolfert Brederode minimalistische structuren op z’n piano. Gullie Gudmundsen, ook z’n ogen dicht, zet accenten met z’n akoestische bas, spaarzaam, alert. Dan, Joost Lybaart, het door hem zelf gekooide beest, is de basis met super strakke soms onnavolgbare ritmes. Dan, ja het is in de grote zaal, Yuri op tenor, de mammoettanker van geluid vaart binnen, een dijk van een echo, rake uitgesponnen noten snijden recht je ziel in. De band neemt ons mee in een muzikaal avontuur. Filmisch (er staat een rookmachine!), vloeiend, eenvoudig, de muzikanten vinden elkaar bijna telepathisch, ze weven een prachtige muzikale structuur.

Dan After All van David Bowie (over diens broer in een inrichting en donkere gedachten over z’n eigen sanity). De basis droog, strak, melodisch en dan de melancholische sax met veel echo die langzaam wegzakt in het niets. Halverwege het concert een eruptie, freaky sax-solo, Joost het beest mag loos, dan eindigt het plots. Melodisch verder, Gullie pakt de strijkstok, Wolfert werkt in het midden en laag, nooit in t hoog. Dan de sax die de vrijheid zoekt en later samenkomt in rust.

Zo’n concert is een cadeautje van Jazz in Duketown.

 

 

 

Vlek: gezien in Willem Twee Toonzaal op vrijdag 21 mei.

 

 

Een concert van Vlek is zonder meer een groot luisteravontuur. Een uur lang wordt de luisteraar meegenomen in de meest uiteenlopende sferen en muzikale extremen. Vrolijke en gemoedelijke klanken worden net zo gemakkelijk afgewisseld met moody composities en free jazz-achtige uithalen van de blazerssectie. En ook voor invloeden uit de blues en heavy rock draait de band zijn hand niet om. In afsluiter Grand Hotel tovert gitarist Jacq Palinckx met wat gereedschap de meest
rare klanken uit zijn gitaar. Geen schoonmaakmiddel krijgt deze Vlek eronder!

 

 

 

Pax the humanoid- Gezien: zondag 23 mei, Willem Twee Poppodium

 

 

In het verleden vierde hij triomfen als frontman van The Kyteman Orchestra, maar tijdens Jazz in Duketown bewijst Pax the humanoid dat hij ook solo zijn mannetje staat. Nou ja, solo. Vier musici begeleiden hem in de Willem Twee: Niels Broos (toetsen, eveneens ex- Kyteman Orchestra), Gersom Raams (gitaar), Glenn Gaddum Jr. (bas) en Jori Olijslagers (drums). Zij zorgen voor een inventieve mix van hiphop, jazz, soul en funk. Maar er is ook het donkere en indringende Call It Freedom, waarin Pax zich een maatschappijkritische observator in de traditie van Gil Scott-Heron en Michael Franti toont. Zangers met wie hij ook de nodige vocale overeenkomsten heeft. Of Pax relaxed onderuit zit of zelfverzekerd rondslentert: de hele tijd wekt hij de indruk alles volledig onder controle te hebben. Voor het inzetten van de vette funk-afsluiter Hell vraagt hij het publiek om thuis de boel helemaal af te breken. Grote kans dat men dat al lang daarvoor heeft gedaan.

 

 

 

Bruut, featuring Anton Goudsmit clubzaal in de Verkadefabriek op zondag 23 mei

 

 

Plezier in de muziek staat hier voorop! Lachende gezichten, veelzeggende blikken. De band staat als een rock and roll orkest uit de fifties te grooven. Dan worden we weer een spaghettiwestern ingetrokken met een hoofdrol voor de shadowsgitaar van clown Goudsmit. Met een slepend ritme wordt er filmmuziek ingezet met lyrische melodiëen op gitaar en sax. Met een schuine knipoog naar het songfestival wordt een uptempo-uitvoering gegeven van Poupee de Cire (geschreven door Serge Gainsbourg, France Gall won hier in 1965 mee). Bruut raast hier als een amusementsorkest doorheen met een vlammend orgel, tambourijn erbij en Goudsmit gooit m nog eens in de hoogste versnelling.

Zo leuk kan muziek zijn!!

 
Typhoon en Jef Neve- Gezien: zondag 23 mei in de grote zaal van de Verkadefabriek

Typhoon, de energieke Nederlandse rapper, en de verstilde Belgische jazzmusicus Jef Neve. Het lijkt op het eerste gezicht een misschien wat merkwaardige combinatie, maar de praktijk blijkt anders. Motel Mozaique bracht ze in 2015 voor het eerst bij elkaar en sindsdien is er muzikaal wat moois gegroeid tussen de heren. De blikken en lachen die ze elkaar in de Verkadefabriek toewerpen, bewijzen dat ze zichtbaar plezier beleven aan hun samenwerking. Het concert is zeker geen greatest hits show van beide musici. Komt er al een bekend nummer voorbij , zoals Surfen van Typhoon, dan wordt dit in een ander jasje gestoken. En de rapper is ook niet de rondspringende wervelwind die we van zijn reguliere concerten gewend zijn. Rustig zittend op zijn kruk improviseren hij en Neve erop los. Heikele thema’s worden daarbij niet geschuwd. Tijdens een improvisatie roept  Typhoon mensen op met elkaar in gesprek te gaan over onderwerpen als kolonialisme en racisme en pijnlijke feiten onder ogen te zien. “Wees moedig in je ongemak”, aldus de rapper. “Ik ben de stem van de vooruitgang”, klinkt het pretentieus in hetzelfde nummer. Dat hij hiermee wegkomt, komt door Typhoons ontwapenende persoonlijkheid. Voeg daarbij Neves poëtische pianospel en we kunnen gerust spreken van een vruchtbare samenwerking die naar meer smaakt.

 

 

 

 

 

 

 

 

New Cool Collective grote zaal in de Verkadefabriek, maandag 24 mei

 

 

Blij om weer op te treden. Voor het eerst onversterkt: er staan wel kleine versterkertjes, maar de piano is onversterkt. Benjamin Herman, bandleider, geeft aan dat de band zo zichzelf uitdaagt om ook heeel zachtjes te spelen. Rustig maar strak van start met Skinned, lekkere percussie (Frank van Dok en Jos de Haas geven de band hiermee zo’n lekker latinsausje), solos van gitaar, sax, trombone en piano en een melancholisch slot. In het 2e nummer, Rumbo, speelt David Rockefeller een lyrische solo op trompet, ondersteunt door stevige percussie en mooie partijen voor de blazerssectie. In La Rana (de kikker) stuurt Benjamin de saxofoon alle kanten op en jaagt Joost Kroon op de drums met z’n swipes de band nog wat op. Dan een zudafrikaans uitstapje met een dialoog tussen gitaar en blazers. Het begint rustig, maar dan neemt Rory Ronde met een enorme, prachtige gitaarsolo de boel onder vuur en knalt de band door!!

Ik denk dat ik deze band al zo’n 40 keer gezien heb en besef dat de vrolijke muziek altijd in een feestje uitmondt, maar deze keer , voor het eerst, wel een feestje zonder publiek. Talent en drive van de band zijn er niet minder om.

Verder met Bakiff van Duke Ellington met een mooi slepend ritme. Vervolgens Harlem Nocturne, met een melodie op saxofoon die iedereen herkent en je van de saxofoon laat houden. In Line Flynn opent met een prachtige intro op de vleugel van Willem Friede en, als je dan nog niet verkocht bent, gaat Leslie Lopez er met een vette solo op z’n akoestische bas uit 1961 nog even tegenaan waarna David Rockefeller op muted trompet met een lyrische solo afrondt.

Dan is het podium met Max (naar drummer Max Roach) voor Joost Kroon (speelt net zo makkelijk jazz in oa NCC als rock in Kane) eerst een solo op de koe-bel en vervolgens met swipes op de drums! De band rond af met Thierno en een melancholische hoofdrol voor de sax.

Muziek is feest, New Cool is feest!! Bedankt Jazz in Duketown!!

 

 

Bevrijdingsfestival  2021 in Den Bosch

De vrijheid vieren en duiden in al haar facetten. Daar draaide het ook dit jaar weer om tijdens de diverse bevrijdingsfestivals. Vanwege alle coronaperikelen, bestonden de bevrijdingsfestivals ook dit jaar weer uitsluitend uit online-edities

In ‘s-Hertogenbosch werd de aftrap gegeven met het ontsteken van het bevrijdingsvuur op de Pettelaarse Schans door burgmeester Jack Mikkers en jeugdburgemeester Jop van Peufflik. Ze bevonden zich in het gezelschap van  oud JOVD-voorzitter en mediapersoonlijkheid Splinter Chabot. Die vergeleek vrijheid met zuurstof.  “Als het er is, is het prima. Maar als het weg is, stik je.” Volgens Mikkers kan inviduele vrijheid niet bestaan zonder die van het collectief. “Vraag bij je eigen handelen altijd af wat jou vrijheid om dingen te doen voor de ander betekent”, aldus de burgervader.

Ter  gelegenheid van het festival werd The Freedom Band in het leven geroepen, een zeer grote gelegenheidsformatie . Onder de muzikanten bevonden zich bekende namen als Anneke van Giersbergen (voormalig zangeres van The Gathering), Björn van der Doelen en Nona. Zij brachten een vlammende versie van het The Scene-nummer Iedereen is van de wereld. Verder waren er ook weer de jaarlijkse ambassadeurs van de vrijheid: volkszanger Tino Martin, zangeres Davina Michelle en rapper Jonna Fraser. Tino Martin reisde samen met schrijver en filmmaker Natascha van Weezel naar kamp Westerbork en Davina Michelle en Jonna Fraser gingen in gesprek met fans. In de bijdrage van Davina Michelle ging het vooral om de vrijheid om jezelf te kunnen zijn, terwijl in het filmpje van Jonna Fraser etnisch profileren door de politie centraal stond.

Daarnaast waren er vrijheidscolleges van onder meer komiek Soundos El Ahmadi, auteur Haroon Ali en zanger en presentator Joris Linssen. El Ahmadi vertelde hoe moeilijk het was om als vrouw uit een minderheidsgroep haar droom te kunnen verwezenlijken. Ali deed uit de doeken hoe hij met de islam brak en uit de kast kwam. Iets wat zijn moeder accepteerde, maar hem op een breuk met zijn vader kwam te staan. Joris Linssen poneerde in zijn college de stelling dat de belangrijkste vrijheid misschien wel de vrijheid is om fouten te kunnen maken.

Duidelijk is dat vrijheid voor iedereen wat anders kan betekenen. Het bevrijdingsfestival is een nuttig instrument om daar meer inzicht over te verschaffen en het belang van vrijheid aan te tonen. Hopelijk de volgende keer weer op oude manier en met publiek.

Door Ronald van Hest

We hebben een archief gemaakt met aparte pagina’s van:
De Jan Naaijkensprijs
De Jan Naaijkensprijs JR
De Arena

 

 

Papieren Juweeltjes

Van 4 november 2017 t/m 18 februari 2018 was in Het Noordbrabants Museum in ’s-Hertogenbosch de tentoonstelling Papieren juweeltjes van de collectie van het genootschap te zien. De tentoonstelling was samengesteld uit de verzamelingen van Het Noordbrabants Museum in Den Bosch en de Brabant-Collectie te Tilburg. Beide verzamelingen vormden ooit een geheel: de omvangrijke en kostbare collectie werd door ons bijeengebracht. In 1986 werd de collectie gescheiden en overgedragen aan het Noordbrabants Museum en aan de Universiteit van Tilburg . De kunstwerken en historische objecten en een deel van de tekeningen en prenten  bleven in Den Bosch. De boeken, handschriften, kaarten,  en foto’s en het overgrote deel van de prenten en tekeningen kwamen uiteindelijk terecht in de bibliotheek van de universiteit. In 2017, 180 jaar na de oprichting van het genootschap, waren de meest bijzondere werken op papier uit de collectie weer samen te zien in de stad waar de collectie ontstond: ’s Hertogenbosch.

 

Onderstaand wat video’s.

Nuni Weisz' exhibition Valkhof after winning the Jan Naaijkensprijs 2017

 

Jan Naaijkensprijs 2016

 

De Arena

 

Wolkenlucht in my backyard 

De Nieuwe Vincent in 5 afleveringen