home

Jazz in Duketown.   

Den Bosch van 21 tot en met 24 mei 2021.

Op 4 podia in de W2 en de Verkadefabriek in Den Bosch. Geen publiek, de concerten zijn via stream live te volgen. Een mooi programma, de muzikanten zijn blij weer op te kunnen treden en wij, het publiek, zijn blij om weer eens live muziek te zien, weliswaar op afstand.          Door Ronald van Hest en Frank Pisart.

 

  

 

 

Yuri Honing Acoustic Quartet in de grote zaal van de Verkadefabriek vrijdag 21 mei

 

Voorovergebogen, z’n ogen dicht, weeft Wolfert Brederode minimalistische structuren op z’n piano. Gullie Gudmundsen, ook z’n ogen dicht, zet accenten met z’n akoestische bas, spaarzaam, alert. Dan, Joost Lybaart, het door hem zelf gekooide beest, is de basis met super strakke soms onnavolgbare ritmes. Dan, ja het is in de grote zaal, Yuri op tenor, de mammoettanker van geluid vaart binnen, een dijk van een echo, rake uitgesponnen noten snijden recht je ziel in. De band neemt ons mee in een muzikaal avontuur. Filmisch (er staat een rookmachine!), vloeiend, eenvoudig, de muzikanten vinden elkaar bijna telepathisch, ze weven een prachtige muzikale structuur.

Dan After All van David Bowie (over diens broer in een inrichting en donkere gedachten over z’n eigen sanity). De basis droog, strak, melodisch en dan de melancholische sax met veel echo die langzaam wegzakt in het niets. Halverwege het concert een eruptie, freaky sax-solo, Joost het beest mag loos, dan eindigt het plots. Melodisch verder, Gullie pakt de strijkstok, Wolfert werkt in het midden en laag, nooit in t hoog. Dan de sax die de vrijheid zoekt en later samenkomt in rust.

Zo’n concert is een cadeautje van Jazz in Duketown.

 

 

 

Vlek: gezien in Willem Twee Toonzaal op vrijdag 21 mei.

 

 

Een concert van Vlek is zonder meer een groot luisteravontuur, Een uur lang wordt de luisteraar meegenomen in de meest uiteenlopende sferen en muzikale extremen. Vrolijke en gemoedelijke klanken worden net zo gemakkelijk afgewisseld met moody composities en free jazz-achtige uithalen van de blazerssectie. En ook voor invloeden uit de blues en heavy rock draait de band zijn hand niet om. In afsluiter Grand Hotel tovert gitarist Jacq Palinckx met wat gereedschap de meest
rare klanken uit zijn gitaar. Geen schoonmaakmiddel krijgt deze Vlek eronder!

 

 

 

Pax the humanoid- Gezien: zondag 23 mei, Willem Twee Poppodium

 

 

In het verleden vierde hij triomfen als frontman van The Kyteman Orchestra, maar tijdens Jazz in Duketown bewijst Pax the humanoid dat hij ook solo zijn mannetje staat. Nou ja, solo. Vier musici begeleiden hem in de Willem Twee: Niels Broos (toetsen, eveneens ex- Kyteman Orchestra),Gersom Raams (gitaar), Glenn Gaddum Jr. (bas) en Jori Olijslagers (drums). Zij zorgen voor een inventieve mix van hiphop, jazz, soul en funk. Maar er is ook het donkere en indringende Call It Freedom, waarin Pax zich een maatschappijkritische observator in de traditie van Gil Scott-Heron en Michael Franti toont. Zangers met wie hij ook de nodige vocale overeenkomsten heeft. Of Pax relaxed onderuit zit of zelfverzekerd rondslentert:: de hele tijd wekt hij de indruk alles volledig onder controle te hebben. Voor het inzetten van de vette funk-afsluiter Hell vraagt hij het publiek om thuis de boel helemaal af te breken. Grote kans dat men dat al lang daarvoor heeft gedaan.

 

 

 

Bruut, featuring Anton Goudsmit clubzaal in de Verkadefabriek op zondag 23 mei

 

 

Plezier in de muziek staat hier voorop! Lachende gezichten, veelzeggende blikken. De band staat als een rock and roll orkest uit de fifties te grooven. Dan worden we weer een spaghettiwestern ingetrokken met een hoofdrol voor de shadowsgitaar van clown Goudsmit. Met een slepend ritme wordt er filmmuziek ingezet met lyrische melodiëen op gitaar en sax. Met een schuine knipoog naar het songfestival wordt een uptempo-uitvoering gegeven van Poupee de Cire (geschreven door Serge Gainsbourg, France Gall won hier in 1965 mee). Bruut raast hier als een amusementsorkest doorheen met een vlammend orgel, tambourijn erbij en Goudsmit gooit m nog eens in de hoogste versnelling.

Zo leuk kan muziek zijn!!

 
Typhoon en Jef Neve- Gezien: zondag 23 mei in de grote zaal van de Verkadefabriek

Typhoon, de energieke Nederlandse rapper, en de verstilde Belgische jazzmusicus Jef Neve. Het lijkt op het eerste gezicht een misschien wat merkwaardige combinatie, maar de praktijk blijkt anders. Motel Mozaique bracht ze in 2015 voor het eerst bij elkaar en sindsdien is er muzikaal wat moois gegroeid tussen de heren. De blikken en lachen die ze elkaar in de Verkadefabriek toewerpen, bewijzen dat ze zichtbaar plezier beleven aan hun samenwerking .Het concert is zeker geen greatest hits show van beide musici. Als er al een bekend nummer voorbij komt, zoals Surfen van Typhoon, dan wordt dit in een ander jasje gestoken. En de rapper is ook niet de rondspringende wervelwind die we van zijn reguliere concerten gewend zijn. Rustig zittend op zijn kruk improviseren hij en Neve erop los. Heikele thema’s worden daarbij niet geschuwd. Tijdens een improvisatie roept  Typhoon mensen op met elkaar in gesprek te gaan over onderwerpen als kolonialisme en racisme en pijnlijke feiten onder ogen te zien. “Wees moedig in je ongemak”, aldus de rapper. “Ïk ben de stem van de vooruitgang”, klinkt het pretentieus in hetzelfde nummer. Dat hij hiermee wegkomt, komt door Typhoons ontwapenende persoonlijkheid. Voeg daarbij Neves poëtische pianospel en we kunnen gerust spreken van een vruchtbare samenwerking die naar meer smaakt.

 

 

 

 

 

 

 

 

New Cool Collective grote zaal in de Verkadefabriek, maandag 24 mei

 

 

Blij om weer op te treden. Voor het eerst onversterkt: er staan wel kleine versterkertjes, maar de piano is onversterkt. Benjamin Herman, bandleider, geeft aan dat de band zo zichzelf uitdaagt om ook heeel zachtjes te spelen. Rustig maar strak van start met Skinned, lekkere percussie (Frank van Dok en Jos de Haas geven de band hiermee zo’n lekker latinsausje), solos van gitaar, sax, trombone en piano en een melancholisch slot. In het 2e nummer, Rumbo, speelt David Rockefeller een lyrische solo op trompet, ondersteunt door stevige percussie en mooie partijen voor de blazerssectie. In La Rana (de kikker) stuurt Benjamin de saxofoon alle kanten op en jaagt Joost Kroon op de drums met z’n swipes de band nog wat op. Dan een zudafrikaans uitstapje met een dialoog tussen gitaar en blazers. Het begint rustig, maar dan neemt Rory Ronde met een enorme, prachtige gitaarsolo de boel onder vuur en knalt de band door!!

Ik denk dat ik deze band al zo’n 40 keer gezien heb en besef dat de vrolijke muziek altijd in een feestje uitmondt, maar deze keer , voor het eerst, wel een feestje zonder publiek. Talent en drive van de band zijn er niet minder om.

Verder met Bakiff van Duke Ellington met een mooi slepend ritme. Vervolgens Harlem Nocturne, met een melodie op saxofoon die iedereen herkent en je van de saxofoon laat houden. In Line Flynn opent met een prachtige intro op de vleugel van Willem Friede en, als je dan nog niet verkocht bent, gaat Leslie Lopez er met een vette solo op z’n akoestische bas uit 1961 nog even tegenaan waarna David Rockefeller op muted trompet met een lyrische solo afrondt.

Dan is het podium met Max (naar drummer Max Roach) voor Joost Kroon (speelt net zo makkelijk jazz in oa NCC als rock in Kane) eerst een solo op de koe-bel en vervolgens met swipes op de drums! De band rond af met Thierno en een melancholische hoofdrol voor de sax.

Muziek is feest, New Cool is feest!! Bedankt Jazz in Duketown!!

 

 

Bevrijdingsfestival  2021 in Den Bosch

De vrijheid vieren en duiden in al haar facetten. Daar draaide het ook dit jaar weer om tijdens de diverse bevrijdingsfestivals. Vanwege alle coronaperikelen, bestonden de bevrijdingsfestivals ook dit jaar weer uitsluitend uit online-edities

In ‘s-Hertogenbosch werd de aftrap gegeven met het ontsteken van het bevrijdingsvuur op de Pettelaarse Schans door burgmeester Jack Mikkers en jeugdburgemeester Jop van Peufflik. Ze bevonden zich in het gezelschap van  oud JOVD-voorzitter en mediapersoonlijkheid Splinter Chabot. Die vergeleek vrijheid met zuurstof.  “Als het er is, is het prima. Maar als het weg is, stik je.” Volgens Mikkers kan inviduele vrijheid niet bestaan zonder die van het collectief. “Vraag bij je eigen handelen altijd af wat jou vrijheid om dingen te doen voor de ander betekent”, aldus de burgervader.

Ter  gelegenheid van het festival werd The Freedom Band in het leven geroepen, een zeer grote gelegenheidsformatie . Onder de muzikanten bevonden zich bekende namen als Anneke van Giersbergen (voormalig zangeres van The Gathering), Björn van der Doelen en Nona. Zij brachten een vlammende versie van het The Scene-nummer Iedereen is van de wereld. Verder waren er ook weer de jaarlijkse ambassadeurs van de vrijheid: volkszanger Tino Martin, zangeres Davina Michelle en rapper Jonna Fraser. Tino Martin reisde samen met schrijver en filmmaker Natascha van Weezel naar kamp Westerbork en Davina Michelle en Jonna Fraser gingen in gesprek met fans. In de bijdrage van Davina Michelle ging het vooral om de vrijheid om jezelf te kunnen zijn, terwijl in het filmpje van Jonna Fraser etnisch profileren door de politie centraal stond.

Daarnaast waren er vrijheidscolleges van onder meer komiek Soundos El Ahmadi, auteur Haroon Ali en zanger en presentator Joris Linssen. El Ahmadi vertelde hoe moeilijk het was om als vrouw uit een minderheidsgroep haar droom te kunnen verwezenlijken. Ali deed uit de doeken hoe hij met de islam brak en uit de kast kwam. Iets wat zijn moeder accepteerde, maar hem op een breuk met zijn vader kwam te staan. Joris Linssen poneerde in zijn college de stelling dat de belangrijkste vrijheid misschien wel de vrijheid is om fouten te kunnen maken.

Duidelijk is dat vrijheid voor iedereen wat anders kan betekenen. Het bevrijdingsfestival is een nuttig intrument om de verscheidenheid en het belang van vrijheid te kunnen laten zien. Hopelijk de volgende keer weer op oude manier en met publiek.

Door Ronald van Hest